آرشام جهان‌پناه، دانش‌آموز کلاس ششم و بازیگر نقش فرفری در نمایش موزیکال «آرزوهای کوچک» در گفت‌وگو با خبرنگار میراث آریا درباره قصه شخصیت خود توضیح داد: فرفری شبی همراه پدر و مادرش خوابیده است که ناگهان بوی آتش احساس می‌کند. وقتی از خانه بیرون می‌رود، متوجه می‌شود همه‌جا آتش گرفته است. او در مقابل چشمانش شاهد سوختن خانه و پدر و مادرش می‌شود. این اتفاق و شوک ناشی از آن، باعث می‌شود شنوایی و قدرت تکلمش دچار مشکل شود.

او درباره اینکه اگر با فرفری واقعی روبه‌رو شود، چه حرفی برای گفتن به او دارد، گفت: دوست دارم با زبان اشاره با او صحبت کنم. حرف‌های زیادی برای گفتن به او دارم.

این بازیگر کودک که پیش از حضور در «آرزوهای کوچک» نیز تجربه بازی در تئاتر، سینما و تلویزیون را داشته است، درباره فعالیت‌های قبلی خود بیان کرد: در نمایش «الیور توئیست» نقش اصلی الیور را بازی کردم. در سریال «حرفه‌ای» هم حضور داشتم که آن زمان خیلی کوچک‌تر بودم. همچنین در فیلم سینمایی «شاید جایی دیگر» نقش اصلی را برعهده داشتم و برای بازی در این فیلم، از نهمین جشنواره فیلم شهر جایزه گرفتم.

جهان‌پناه درباره چگونگی آشنایی با حسین پارسایی و حضور در این نمایش گفت: تازه به آموزشگاه پازل رفته بودم که خانم بهاره داورزنی به من گفتند چهره‌ام خیلی به شخصیت الیور توئیست شباهت دارد و پیشنهاد کردند برای تست به آنجا بروم. البته پیش از آن در فیلم‌های «شاید جایی دیگر» و «حرفه‌ای» بازی کرده بودم. به همین دلیل من را برای تست معرفی کردند و همان‌جا با آقای پارسایی آشنا شدم.

او درباره اهمیت آشنایی مخاطبان با زندگی کودکان بی‌سرپرست و بدسرپرست اظهار کرد: مهم است که تماشاگران قصه این بچه‌ها را بدانند تا بتوانند از آنها حمایت کنند. شاید یکی از تماشاگران تصمیم بگیرد کودکی بی‌سرپرست را به فرزندخواندگی بپذیرد و از او حمایت کند.

این بازیگر ۱۱ ساله همچنین خطاب به مخاطبان نمایش گفت: دوست دارم حتماً نمایش «آرزوهای کوچک» را ببینند و از بچه‌های مؤسسه مهر و ماه و دیگر کودکانی که بی‌سرپرست یا بدسرپرست هستند، حمایت کنند.

جهان‌پناه درباره دلیل انتخاب عنوان «آرزوهای کوچک» برای این نمایش نیز گفت: به نظرم دلیلش این است که این بچه‌ها آرزوهای خیلی کوچکی دارند و خواسته‌هایشان محدود است؛ انگار سقف آرزوهایشان هم به همان اندازه کوتاه است.

او درباره دشواری ایفای نقش فرفری که پس از یک حادثه تلخ قدرت تکلم و شنوایی خود را از دست داده است، توضیح داد: همه بچه‌ها سختی‌های خاص خودشان را در این کار دارند. برای اجرای این نقش، آقای پارسایی در طراحی صدا و آواهایی که باید اجرا می‌کردم به من کمک کردند. همچنین یک برنامه آموزش زبان اشاره روی گوشی‌ام نصب کردم و زبان اشاره یاد گرفتم تا دیالوگ‌هایم را با این زبان اجرا کنم.

این بازیگر کودک درباره کمک‌هایی که در جریان تمرین و اجرای نمایش دریافت کرده است، گفت: راستش به دلیل کمک‌هایی که آقای پارسایی و بقیه اعضای گروه به من کردند، مشکل خاصی در اجرای نقش پیش نیامد و توانستم آن را راحت‌تر بازی کنم. خانم مارال قادری، آقای سروش کریم‌نژاد، آقای میلاد محمدزاده و آقای پازوکی هم هرکدام به اندازه خودشان به من کمک کردند.

جهان‌پناه درباره سخت‌ترین بخش اجرای این نمایش نیز بیان کرد: وقتی در نقش فرفری قرار می‌گیرم، انگار دارم زندگی واقعی او را اجرا می‌کنم و سختی خاصی احساس نمی‌کنم. اما در اوایل تمرین‌ها، صحنه‌ای که باید همراه موسیقی و با ریتم مشخصی اجرا می‌کردم برایم کمی دشوار بود، چون نمی‌دانستم چطور باید با ریتم پیش بروم.

او درباره شناخت قبلی خود از زندگی کودکان پرورشگاهی گفت: پیش از این نمایش اطلاعات زیادی درباره این بچه‌ها نداشتم، اما همیشه دوست داشتم خواهر و برادری داشته باشم تا بتوانیم از بچه‌های پرورشگاه حمایت کنیم.

این بازیگر کودک در پایان درباره مهم‌ترین اقدامی که می‌توان برای کودکان بی‌سرپرست انجام داد، گفت: به نظرم بهترین کار این است که یک خانواده خوب برایشان پیدا کنیم؛ چون این بچه‌ها خانه‌ای می‌خواهند که بتوانند در آن زندگی کنند و پدر و مادری مهربان داشته باشند تا در کنار آنها احساس آرامش و راحتی کنند.

انتهای پیام/